***

Kocham życie.
Jest piękne.
Ale chwilami…
Teraz…
Jestem pusta w środku.
Oschła na zewnątrz.
Nie wiem, co ze sobą zrobić.
Co życie ze mną zrobiło?
Kim ja jestem?
Nadal sobą?
Mam nadzieję.
Tylko ją mam.
Boję się.
Własnego strachu.
Desperacja.
Co mam robić?
Już sama nie wiem.
Za bardzo kocham życie.
Żeby je skończyć.
A ono to wykorzystuje.
Niszczy mnie fazami.
Kim będę za parę lat?
Jakimś wrakiem samej siebie.
Muszę walczyć.
W tej walce sens mojego życia.
W tej walce moja nadzieja.
Jeszcze dosiegnę gwiazd.
Chociaż bym miała zaraz potem spaść.
Z łomotem uderzyć w ziemię.
I skręcić kręgosłup.
Będę trwać.
Tak długo.
Aż będę walczyć.

[poll id=”11″]

Dodał(a) Julia D
Dnia piątek, 19 Lipiec 2013
Kategoria Poezja

Jedna odpowiedź do “***”

  • Piękny wiersz, opisujący przeżycie kogoś, kto zmaga się ze swoimi stanami depresyjnymi. lecz wewnątrz jest silny, pragnie walczyć i wygrać swoje życie. Bo życie jest piękne, nawet, jeśli daje się nam we znaki. Najważniejszym przesłaniem tego pięknego wiersza wydaje mi się nadzieja, dająca zarówno siłę przetrwania, jak i motywację do dalszej walki. Nadzieja to także to, co upiększa nasze życie, czyni je kolorowym, a tego przecież brakuje ludziom przenikniętych smutkiem i strachem. Nadzieja daje jednak perspektywę zmiany, otwiera na to, czego jeszcze nie ma, ale co może być, może stać się czy też co my sami możemy osiągnąć, dzięki własnym staraniom

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.